Their way / 003: Ben Davidson

“Een tegenslag is niet je eindpunt. Het is maar een moment in je leven. Wat je ermee doet, bepaalt je eindstand.”

Ben Davidson. Groeide op zonder vader, met een moeder in de strijd tegen verslaving, opgevoed door zijn opa en oma. Bouwt zijn leven steeds meer op de rit: eigen huis, eigen baan, eigen richting.

Ik ben opgegroeid in een gezin dat niet vanzelfsprekend compleet was. Mijn vader is nooit onderdeel geweest van mijn leven. Mijn moeder had haar eigen strijd met alcohol en drugs. Daardoor groeide ik voor een groot deel op bij mijn opa en oma.

Zij waren mijn anker.

Van hen heb ik veel geleerd. Zij gaven mij liefde, structuur en waarden mee. Dingen waarvan ik later pas echt begreep hoe belangrijk ze waren. Zij hebben mij mede gevormd tot de persoon die ik vandaag ben.

Maar mijn jeugd was niet makkelijk.

Door de omstandigheden thuis moest ik al vroeg volwassen worden. Problemen waren geen uitzondering. Soms gebeurde het meerdere keren per maand dat ik werd geconfronteerd met de gevolgen van het alcohol- of drugsgebruik van mijn moeder. Nachten waarin ik nauwelijks sliep. Ochtenden waarop ik gewoon weer naar school moest alsof er niets was gebeurd.

Op een gegeven moment werd dat bijna normaal.

Maar ergens diep vanbinnen wist ik: dit is niet het leven dat ik later voor mezelf wil.

Ik heb mijn ervaringen gebruikt als motivatie. Niet om mijn moeder weg te zetten als alleen maar een slecht voorbeeld. Zo simpel is het niet. Zij heeft mij ook goede dingen geleerd. Er waren momenten waarop ze er wél was. Momenten waarop ik liefde voelde. Momenten die ik niet wil ontkennen.

Maar haar moeilijke kanten werden voor mij ook een spiegel.

Ze lieten mij zien welke keuzes ik niet wilde maken. Welk leven ik niet wilde herhalen. Welke patronen ik moest doorbreken als ik later iets anders wilde opbouwen.

Opgroeien op die manier liet sporen achter.

Ik keek om mij heen en zag leeftijdsgenoten met ouders die aanwezig waren. Ouders langs de zijlijn. Ouders die meegingen naar wedstrijden. Ouders die trots keken wanneer hun kind iets bereikte.

Ik herinner mij momenten op het voetbalveld waarop ik scoorde en automatisch naar de tribune keek.

Maar daar stond niemand van mijn familie.

Voor iemand anders lijkt dat misschien klein. Voor mij voelde het groot. Het was een leegte die je niet makkelijk uitlegt, maar wel met je meedraagt. Een moment waarop je lacht omdat je hebt gescoord, maar vanbinnen voelt dat er iets ontbreekt.

Toch heb ik geleerd dat je niet altijd kunt bepalen wat er in je leven gebeurt. Je kunt wel bepalen wat je ermee doet.

In negatieve situaties probeerde ik iets positiefs te vinden. Niet omdat dat altijd makkelijk was. Niet omdat pijn ineens verdwijnt wanneer je positief denkt. Maar omdat ik niet wilde blijven hangen in wat ik niet had.

Ik wilde kijken naar wat ik wél had.

En wat ik daarmee kon bouwen.

Ik leerde ook dat familie niet alleen bestaat uit mensen met wie je bloed deelt. Familie kan ook bestaan uit mensen die blijven wanneer het moeilijk wordt. Mensen die luisteren. Mensen die je vertrouwen geven. Mensen die je niet laten vallen wanneer je even niet sterk bent.

In een latere fase van mijn leven werd mijn vriendengroep zo’n basis. Een rots in de branding. Mensen bij wie ik terechtkon. Mensen die mij zagen. Mensen die mij eraan herinnerden dat ik er niet alleen voor stond.

Langzaam bouwde ik mijn eigen leven op.

Niet in één keer. Niet perfect. Niet zonder fouten.

Maar stap voor stap.

Vandaag ben ik volwassen. Ik heb mijn eigen huis, mijn eigen baan en mijn leven steeds meer op de rit. Als ik terugkijk, zie ik niet alleen de moeilijke momenten. Ik zie vooral wat die momenten mij hebben geleerd.

Mijn verleden bepaalt niet wie ik ben.

Het heeft mij gevormd.

En dat is een verschil.

Je kunt niet altijd kiezen wat je overkomt. Je kunt niet altijd kiezen waar je begint. Je kunt niet altijd kiezen wie er wel of niet naast je staat wanneer je jong bent.

Maar op een bepaald moment krijg je wel een keuze.

Blijf ik vastzitten in wat mij is overkomen? Of gebruik ik het als brandstof om iets anders te bouwen?

Een moeilijke jeugd hoeft niet te betekenen dat je een moeilijk leven blijft houden.

Een tegenslag hoeft niet het einde van je verhaal te zijn. Soms is het juist het moment waarop je besluit dat jij degene wordt die het verhaal verandert.

Daarom vertel ik dit. Niet voor medelijden. Niet om mijn verleden groter te maken dan mijn toekomst. Maar om iemand anders te laten zien dat waar je vandaan komt niet hoeft te bepalen waar je eindigt.

Een tegenslag is niet je eindpunt.

Het is een moment.

Wat je ermee doet, bepaalt je eindstand.